من عاشق فیلمهای جنگی هستم! میخواهم آرمان گرا باشم.

واقعا؟! اگر چنین ادعایی صحت داشته باشد ، ما روزهای خوشی را برای شما در جشنواره فجر پیش بینی میکنیم. تا دلتان بخواهد فیلم جنگی در بخش مسابقه سینمای ایران داریم. آن هم از همه جورش. خب، توصیه ما برای شما دوست جنگی دوست!

روز سوم

یک فیلم جنگی با بازیگران سریال صاحبدلان ( باران کوثری و پوریا پورسرخ) و کارگردان آن( محمد حسین لطیفی). فیلم حول ماجرای مقاومت خرمشهر میگذرد. لطیفی کارنامه ای آکنده از فیلم های پر فروش و سریال های موفق دارد: سرعت، عینک دودی، دختر ایرونی، همسایه ها، صاحبدلان،خوابگاه دختران و...

حالا حضور یک فیلمساز موفق تجاری در حوزه سینمای جنگ می تواند جذابیت های خود را داشته باشد.

درباره روز سوم و لطیفی: روایتی کلاسیک از جنگ

محمد حسین لطیفی را تا پیش از ساختن روز سوم، بیشتر به عنوان کارگردانی می شناختیم که فرصت برای ارائه توانایی هایش در رسانه تلویزیون خیلی بیشتر بوده تا در مدیوم سینما ، هر چقدر فیلمهایی مثل "عینک دودی " و " دختر ایرونی" از جانب منتقدان و کارشناسان آثاری با سطح کیفی بسیار پایین ارزیابی شوند و هر چقدر فیلمی مثل "خوابگاه دختران " در آزمودن ژ انر بسیار فقیر وحشت در سینمای ایران ،تنها درحد یک تجربه سطحی باقی ماند. سریال های لطیفی برای تلویزیون آثاری بودند که مثل نمونه های کت جادویی و وفا با استقبال مخاطبانشان مواجه شدند و حتی در نمونه ای مثل سریال" صاحبدلان "، نظر مساعد بعضی منتقدان را نیز برانگیختند؛ اما لطیفی در روز سوم موفق میشود استعداد و اوانایی هایی را که در ساختن سریال های تلویزیونی اش نشان داده بود ، تا حدی در رسانه  سینما نیز به نمایش بگذارد. مشخص است که زمینه ها و رد پای این موفقیت را باید در همان سریال ها و ونه فیلمهای لطیفی جستجو کرد . برای مثال گروه بازیگران روز سوم همان هایی هستند که قبلا امتحانشان را در مجموعه هایی مثل "وفا" و بخصوص صاحبدلان پس داده اند. حالا میتوان لطیفی را صاحب یک گروه ثابت بازیگری دانست که با اتکا به توانایی های از قبل اثبات شده شان ، می توانند خیال لطیفی را از بابت کیفیت بازیشان در آثار تازه تر این فیلمساز تا حدودی راحت کنند. به هر حال این اتفاق مثبتی است که در روزسوم افتاده است. بازی در خور توجه پوریا پورسرخ در روز سوم، امتداد منطقی همان انتظاراتی است که پورسرخ با آثار قبلی اش در مخاطبان به وجود آورده بود. در کنار او می توان به بازیهای معقول باران کوثری و برزو ارجمند نیز اشاره کرد که اینها هم مثلا در صاحبدلان نشان داده بودند که در طرحی به کارگردانی لطیفی تا چه حد می توانند عرصه هایی را تجربه کنند که قبلا تصوری از آن نداشتند. فیلم داستان آخرین مبارزه های مردم خرمشهر برای جلوگیری از سقوط این شهر و تصرف آن به وسیله دشمن است. این ماجرا بستری است که لطیفی قصد دارد در آن روایتگر داستان عاشقانه ای باشد. داستان عاشقانه ای که به هر حال متاثراز پیامد های جنگ و تبعات و ضایعات ناشی از آن است. در ضمن داستان این عشق را میتوان به نوعی تمثیل گرایی لطیفی در مسیر همان ماجرای اصلی، یعنی تصرف خاک ایران به وسیله نیروهای عراقی دانست، مثلا عشق افسر عراقی به سمیرا و تلاش او برای تصاحبش و از سوی دیگر تلاش همه آدمهایی را که به هر طریق ممکن می خواهند مانع روی دادن این اتفاق باشند، می توان نمادی از تلاش نیروهای دشمن برای تجاوز به خاک کشور و تلاش آدمهایی از هر قومیت و با هر لهجه و گویش برای جلوگیری از تحقق این موضوع دانست. ویژگی دیگر فیلم نیز اینست که بر خلاف بیشتر فیلمهای جشنواره امسال، در فیلم خبری از ادا و اصول و شگردهای متظاهرانه و مثلا نوآورانه نیست و لطیفی تنها خواسته که با یک کارگردانی معقول و قابل قبول فقط روایتگر یک داستان با همه نقاط اوج و فرود و ویژگی های کلاسیک روایتگری باشد. کارگردانی صحنه های شلوغ و پر جمعیت فیلم به هر حال کار آسانی نیست و با توجه به تعداد زیاد شخصیت ها و سکانس ها ی شلوغ و پر جمعیت تا حدودی موفق است. میان بازیگران فیلم البته باید از بازی ردخور توجه حامد بهداد نیز یاد کرد که تناقض ها و پارادوکس های موجود در شخصیت یک افسر عراقی را که خیر و شر در وجودش در کشمکش و نوسان هستند به طرز قابل قبولی به نمایش گذاشته است. با تمام این اوصاف فیلم از جنبه های بسیاری آسیب دیده و این جنبه ها مانع شده اند که روز سوم در یک جمع بندی کلی، اثری شاخص در معیار های سینمای ایران باشد. مهمترین آنها لحن به شدت ملی گرایانه و متعصبانه و احساساتی فیلم است. فیلم در حیطه نمایش ایثلرگری ها و فداکاری های آدمهایی که در حال دفاع از سرزمین خودشان هستند، همان نگاه و مسیر کلیشه ای را دنبال می کند که سالهاست در فیلمهای دفاع مقدس شاهدش بوده ایم. بعضی جاها فیلم بشدت به ورطه شعار می افتد و کلیشه های همیشگی این نوع سینما در آن کم نیست. بعضی جاها فیلم از لحاظ تکنیکی و نوع دکوپاژ دارای نقاط ضعف اساسی است؛ مثلا نگاه کنید به آن صحنه ای که نیروهای عراقی و ایرانی در مقابل و رو به روی هم قرار دارند، ولی گلوله هایی از سمت چپ و راست به سمتشان شلیک می شود. یکی از سکانس ها ی درگیری در شب بیش از اندازه طولانی است و همین طور بعضی نماها ی اسلومشن و آهسته فیلم در گرفتار شدن فیلم به دام احساسات گرایی و به بازی گرفتن احساسات و عواطف تماشاگر خیلی کمک کرده اند. به هر حال در جشنواره امسال که مملو از فیلمهای بد و بی ارزش و غیر قابل تماشا بود، روز سوم فیلمی است که حد اقل می توان آن را یک بار دید، لطیفی از عهده اجرای صحنه های جنگ و درگیری که در بیشتر موارد در سینمای ایران نتایج تاسف انگیزی داشته تا حدی برآمده و فیلم میان آمار فراوانی که امسال در حوزه سینمای جنگ و دفاع مقدس در جشنواره دیدیم ، شاید قابل قبول ترین آنها باشد در هر صورت روز سوم فیلمی است که با دیدن آن می توان امیدوار بود که لطیفی در حوزه سینما هم بتواند تواناهایی هایی را که در عرصه تلویزیون و سریال سازی از خود نشان داده ، به نمایش بگذارد.

ایمیل پوریا برای هوادران